Petra's Verhaal





Parijs, december 2012


UAI     Birth Family Search 2012

Naam:       Petra Eun Joo Vlijm Geboren:  Seoul, 24 Mei 1981
Land:         Zuid-Korea
Casus:       UAI12/BFS/PVl/ZK

Feiten:  Een incompleet dossier en ontbrekende gegevens die veelal niet bleken te kloppen en eigenlijk was de Koreaanse familie altijd open geweest voor een ontmoeting in tegenstelling tot wat haar eerder was verteld.




Met een hevig verlangen naar, maar met angst in mijn hart voor het (on)mogelijke – door Petra Vlijm  

 Tring tring: de telefoon ging om 08:45 uur 's ochtends. 'Jee, wie zou mij nu op dit vroege tijdstip bellen?' Want ik had nog een kwartiertje om in bed te liggen alvorens me klaar te maken voor een nieuwe werkdag. Dus ik was best wel chagrijnig dat iemand dit waardevolle kwartiertje al dommelend verstoorde!

Het was Hilbrand van de UAI die meteen met de deur in huis viel: "Ja Peet, ik weet het, het is vroeg, maar voor dit nieuws zul je wel gewekt willen worden. Want we hebben je familie gevonden en ze willen je graag zien. En aangezien je over een paar dagen toch naar Korea gaat, kun je ze daar zeker ontmoeten als je daarvoor nog open staat?!."
Ik vroeg of hij hier wel zeker van was want ondanks zijn enthousiasme kreeg hij me niet echt mee in zijn relaas.

Op mijn werk kreeg ik ineens foto’s via mijn mailbox van hem binnen waarop mijn hele familie stond afgebeeld. Ik herinner me nog dat mijn manager en collega's ineens achter me stonden en vroegen wie dat waren. Toen ik de situatie een beetje had uitgelegd waren ze zo enthousiast. Sterker nog, ze waren door het dolle heen: "Wat een verhaal. Wat een droom." en "Wat lijken ze op je zeg". En "Wat super voor je." Ze waren zo blij voor me dat mijn manager onmiddellijk zei dat ik extra vakantie-dagen  op mocht nemen als dit nodig was om mijn familie daar te zien. Hopelijk waren ze ook blij in mijn plaats want ik voelde me bijna ondankbaar dat ik niet in zo'n feestelijke stemming was. Ik realiseerde me het nog niet helemaal, maar het  was misschien ook een vorm van zelfbescherming tegen de vele teleurstellingen die ik omtrent dit onderwerp al had meegemaakt.

Mijn Adoptie

Ik ben geadopteerd door hele lieve ouders. Daarover is geen twijfel mogelijk. Maar zij waren niet sterk genoeg voor het adopteren van een kind uit het buitenland. Als er toen beter gekeken zou zijn naar hun gemoedstoestand door goede psychologen, dan hadden zij adoptie zeker afgeraden. 
Vroeger werd er naar het loonstrookje gekeken, of het huis wel netjes genoeg was en er niet teveel stof op de planken lag. Kortom: er werd vooral gekeken naar financiële stabiliteit maar niet naar de emotionele.
Mijn ouders hadden geen goed huwelijk en misschien wel ergens de illusie en het verlangen dat mijn komst dat zou kunnen veranderen en goedmaken. Niet dat ik ze als naïef wil afschilderen, maar vroeger werd over adoptie vaak heel anders gedacht als tegenwoordig. Iets wat niemand te verwijten valt.

Ik werd geadopteerd en woonde in een oer-Hollands dorpje waar de 'buitenlanders' op één hand te tellen was. Mijn identiteitscrisis was dus al voorspelbaar en ook zodanig groot in mijn puberjaren dat ik een (slappe) zelfmoordpoging heb ondernomen. Ik wilde er niet echt een einde aan maken, maar wél een einde aan mijn misère. Want naast het probleem dat ik al 'anders' was, was ik ook 'anders' dan de meeste Koreaanse geadopteerden die vaak zo op het eerste oog erg succesvol waren tijdens hun studiejaren en professionele carrière. 
Met andere woorden, als je als geadopteerde opnieuw verschilt van je eigen 'soortgenoten', dus andere 'adopko's' [jargon, wat staat voor Adopted Koreans, ook wordt de benaming KAD’s gebruikt, Korean Adoptees inplaats van adopko’s, wat in Nederland meer ingevoerd is.] dan wordt het nog zwaarder.

Geen Nederlander

Ik heb in ieder geval me nooit "Nederlands" willen voordoen en misschien is dit wel mijn redding geweest... Ik ken namelijk geadopteerden die Nederlandser zijn dan de Nederlanders zelf. Roomser dan de Paus zeg maar. Maar met deze instelling in het streng Gereformeerde dorpje waar ik terecht was gekomen, werd ik daarom niet altijd even goed ontvangen. Want naast het feit dat ik me niet Nederlands genoeg was, wilde men ook, dat ik me gewoon als een echte Nederlandse gedroeg en met plat dialect zou spreken zodat het pijnlijke van mijn adoptie werd genegeerd.

Op zoek naar…wat eigenlijk?

Mijn ouders zijn er nooit op tegen geweest toen ik mijn zoektocht startte naar mijn Koreaanse familie. Dus ik begon al vrij vroeg  met mijn zoektocht toen ik 17 jaar was. Het liep uit op een fiasco omdat het kindertehuis mij hele andere informatie gaf dan dat die in werkelijkheid was. Deze ervaring werkte bij mij heel traumatiserend. Toen ik bij het verlaten van Korea op het vliegveld stond, voelde ik me, door mijn eigen familie en door mijn eigen land zelf, opnieuw afgewezen. 

Doordat ik puur op mijn overlevingsdrang heb geleefd, heb ik er toch wat van kunnen maken. Ik heb een stabiele baan en mijn eigen appartement gekocht in Parijs. Daarnaast ben ik moeder van een lieve dochter van 10 jaar die het goed doet op school, dus alles loopt op rolletjes. 
Emotioneel was ik echter nog instabiel, al liet ik dat niet zo merken. De Korea ervaring vrat nog steeds aan mij. Ik kon het niet verdragen dat ik zou moeten sterven met de gedachte nog steeds niet te weten waar vandaan te komen. En ook al heb ik een dochter die als twee druppels water op mij lijkt; Ik zélf wilde ook weten waar IK vandaan kwam. En door het feit dat ik geen gezichten bij mijn Koreaanse familie kon plaatsen, droomde ik vaak over mijn Koreaanse moeder. Dan stond ze in de tuin met haar rug naar me toe. En op het moment dat ze haar omdraaide, werd ik wakker. En soms had ze wel een gezicht, maar die was helemaal misvormd. En dan werd ik gillend wakker.

Ik "mistte" niets, althans dat dacht ik altijd, want; wat valt er te missen wat als je het niet hebt gekend? Desondanks voelde ik me incompleet en vaak verloren. Dit gevoel is ongrijpbaar en niet uit te leggen aan een niet-geadopteerde. En aangezien ik juist altijd absolute controle wil, overal een uitleg voor wil hebben, de dingen rationeel wil bekijken, was dit juist het meest frustrerende en knagende aan alles.

Een laatste poging

Ik vond dat het tijd werd dit hoofdstuk af te sluiten door nog één keer een poging te wagen om mijn familie te vinden. Ik zette alles op alles. Schreef naar instanties, zocht vertalers, privé detectives en kwam uiteindelijk op het idee een videoclip van mezelf op Youtube te zetten. Ik creëerde een nieuw e-mail - en een twitter account. Zodoende werd de video verspreid en kwam deze bij de UAI terecht die mijn oproep op de website van de Koreaanse Centrale Autoriteit zag staan, die hen daarop had gewezen.  Omdat ik toch  weer naar Korea wilde gaan via een groepsreis om mijn kansen te vergroten om mijn familie te ontmoeten, heeft het UAI geprobeerd uit te zoeken waarom er geen contact meer was met mijn familie en wat er in de tussenliggende tijd gebeurt was. Vanwege het feit dat Hilbrand op dat moment in Korea was kreeg hij al heel veel informatie boven tafel die niemand tot nu toe nog voor elkaar had kunnen krijgen.

In Korea

In Korea was ik aldoor ziek. Gewoon door de stress, het klimaat, het eten en kon niets, maar dan ook niets binnenhouden. In ieder geval heb ik veel culturele kennis opgedaan van alle toiletten die er waren! Van hurktoiletten, moderne toiletten, vieze toiletten, brandschone toiletten, tot en met toiletten met een spiegeltje zodat je jezelf kunt bekijken. Heel interessant... Maar hoeveel ik er ook bezocht heb, ik kende het woord toilet [화장실이 어디에요?HwaJangShil i-oDi aEYo? ] niet in het Koreaans en dat speelde me parten op de grote dag.
Na veel gedoe van de UAI kant, regelde Hilbrand dat ik in een bus gezet werd met als bestemming Seoel (want ik zat in het zuiden van Korea) en zou daar dus mijn moeder en mijn oudste zus daar ontmoeten.
Ik kon geen woord Koreaans en omdat ik gedurende deze reis nog steeds enorm ziek was en ik ze niet aan het verstand kon brengen te stoppen zodat ik ergens naar het toilet kon gaan, kan ik jullie zeggen dat ik de beroerdste 4 uur van mijn leven heb gehad.

De hereniging

De ontmoeting was goed. We hebben kort gehuild; geen Spoorloos scènes waarin de waterlanders niet te stoppen zijn. Gewoon, een traantje, en dat was het. De zakdoekjes bleven zelfs achterwege. Mijn moeder en mijn oudste zus bekeken me van top tot teen, en begonnen tegen me te praten. Toen ze doorhadden dat ik werkelijk geen woord Koreaans sprak, praatten ze alleen nog maar tegen elkaar met af en toe daarbij me een lieve glimlach toe schenkend. Ze pakten mijn handen, zeiden iets, en moesten daarna lachen. Of ze streelden mijn haren, en zeiden weer iets. Ik denk dat ze me aan het vergelijken waren met de rest van de familie van: "O, die oren heeft ze van haar vader." En "O, die ogen van haar zus." etc. Althans dat denk ik.

De rest van mijn familie heb ik daarna ook ontmoet en het was een geweldig mooie ervaring. Heel apart allemaal. Want zo herinner ik me dat ik plots in een hele grote auto van mijn oom en tante zat, met mijn broers, zus en moeder en dat ik alleen maar Koreaanse gezichten zag, Koreaanse uithangborden door de straten, de Koreaanse taal om heem, de Koreaanse geuren.... Maar alle gebeurtenissen draaiden om mij! Niet omdat ik een Koreaanse vriend had die van een andere afkomst is. Nee, het draaide allemaal om mij. 
Ik werd behandeld als een prinses, als een verloren baby dat eindelijk na al die 31 jaren terug gevonden was. En die verloren jaren moesten worden ingehaald. Met als gevolg pijnlijke, maar ook grappige confrontaties door de cultuurverschillen. Bijvoorbeeld dat ik niet op mijn Koreaanse naam reageerde (Eun Joo) omdat ik dat niet gewend ben, dus riepen ze vervolgens: "Pee-te-laa", en dan reageerde ik wel. Dat was heel komisch en hebben we heel hard om gelachen.

Maar roken of een wijntje drinken in hun bijzijn deed ik niet. Ook al probeerde ik mezelf te zijn, uit respect doe je toch bepaalde dingen niet of juist wel omdat je goed aanvoelt dat dit absoluut een no-go area is. En dat was het geval met roken bijvoorbeeld. En ik, als verstokte roker, had het daar best moeilijk mee. Mijn sigaret was mijn enige houvast en zeker met al die emoties. Bellen naar Europa kon vaak niet vanwege het tijdsverschil (en dat is uiteraard nogal erg duur). Dus dat deed ik dan ook nauwelijks, behalve met het UAI en mijn ouders. Met iemand anders praten kon ik ook niet want ik was alleen met mijn familie en niemand die een woord Engels sprak.
Dus daar zat je dan met je goede gedrag in een vreemd land en niemand die je kan verstaan en ik hen niet. Dat was soms best beangstigend. Want stel dat er wat zou gebeuren? Dan zou ik niks kunnen doen. 
Omdat mijn moeder, zus en broer nieuwe koffers en tassen hadden gekocht waar ik mijn vernieuwde garderobe in moest doen (uit schuldgevoel werd ik overladen met cadeaus, kleding en schoenen), voelde ik me natuurlijk verplicht deze nieuwe kleding te dragen. Niet dat dit erg was, want ik kreeg hele mooie spullen, maar het waren vaak onpraktische dingen die ik niet gewend ben. Dus ik liep er als een dametje bij in hele vrouwelijke kleding en had mijn wat mannelijke survival outfit maar opgeborgen.
En vooral het eten viel me erg tegen. Ik vind Koreaans bbq, Bulgogi, vlees en eigerechten heel lekker, maar dat niet dagenlang. Bovendien lust ik geen vis, behalve kibbeling en lekkerbekjes. Dus met pijn in mijn hart passeerde ik vaak de McDonalds en dan zaten we twee restaurantjes verderop hele vissen, schorpioenen, kreeften en andere enge beesten te eten die me aanstaarden vanaf mijn bordje. Mijn Europese identiteit moest ik dus even achter me laten, en al was het voor de leuk, de Koreaanse proberen aan te nemen. 
Hoewel ik wist dat dit maar tijdelijk was, is het toch overweldigend omdat er zoveel emoties bij komen kijken. Je eigen vlees en bloed raakt dieper dan men vaak beseft. En ik heb mijn best gedaan. Althans ze hebben niets gemerkt van mijn ongemakken. En dat was mijn doel; Hen een goed gevoel te geven. Ze te laten merken dat ze zich absoluut niet schuldig hoeven te voelen dat ze me hebben afgestaan. En ze vooral te laten merken dat ik van ze hou ondanks onze verschillen.

UAI Support

De UAI hield constant contact met me, die stonden steeds stand-by en dat had ik echt nodig want soms alles een beetje teveel en dan was het fijn dat zij me begrepen en ik even mijn ei kwijt kon. Ik wilde op een gegeven moment ook gewoon weer terug naar huis. En thuis aangekomen was ik ook opgelucht. Ik was blij dat ik ze ontmoet had, maar ook blij met mijn eigen bed, mijn eigen spullen, mijn eigen ruimte ; tja, het roken...én 's nachts vaak patat eten (ja werkelijk dat doe ik heel vaak). Heerlijk terug in een vertrouwde omgeving. Lekker weer genieten van Europees eten. Ik was weer terug. Helemaal in mijn element. En toch…

Post  (traumatic) Reunion Stress (PtRS) 

Een of twee weken na mijn terugkomst kreeg ik plots last van spierkrampen, migraine aanvallen (terwijl ik nooit eerder dergelijke hoofdpijnen heb gekend). Ik ging noodzakelijkerwijs naar een arts. Die vond niets, maar zei wel dat ik onder parate stress stond. Ik vond dat raar, want alles was juist zo rustig. Op mijn werk ging het zo zijn gangetje en er waren verder geen andere spannende zaken die mij bezighielden.
Maar mijn krampen en migraineaanvallen werden zo heftig dat ik af en toe blinde vlekken voor mijn ogen had, en mijn linkerbeen begon ineens zeer te doen. Ik kreeg moeite met lopen. In Korea had ik ook al lichtjes last gehad van dit been. Net alsof er iemand tegenaan had geschopt. 
Dus op een dag nadat ik zelfs het licht niet meer kon verdragen aan mijn ogen, ben ik weer naar de arts toe gegaan, dit maal mijn eigen huisarts, die zei dat ik één brok spanning was. Ik snapte niet waar dit dan vandaan kon komen. Omdat ik weinig losliet begon ze een praatje en ik begon te vertellen over mijn ervaringen in Korea. Zij vond het raar dat ik niet zo enthousiast was. Want ook zij vond het helemaal geweldig wat me overkomen was. Ik antwoordde kortaf dat ik blij was thuis te zijn. Ik was gewoon volledig uitgeput, had weinig interesses meer en alles deed me zeer. Ik sliep zodra ik kon en begon er zelfs tegenop te zien om met mensen te moeten praten. Gewoon als een zombie.
Hilbrand zei dat dit de Korea blues, post –traumatic-reunion stress, was en ik heb mezelf echt even door deze periode heen moeten bijten want het leven ging gewoon door. Mijn werk, het huishouden mijn dochtertje... Toen het lichamelijk gezien weer wat beter ging, werd ik ineens overvallen door het emoties ondankbaar te zijn geweest naar mijn Koreaanse familie omdat ik zo blij was terug te zijn in mijn eigen omgeving. Ondankbaar dat ik het eten niet lekker had gevonden, ondankbaar dat ik zo had verlangd naar roken, ondankbaar dat ik me ongemakkelijk had gevoeld in de geschonken 'dames' kleding en schoenen, ondankbaar dat ik het zo erg vond dat ik niet kon communiceren. Het was maar voor twee en een halve week, maar in mijn hoofd heb ik toch lopen klagen! Ik voelde me daar enorm schuldig over. Ook dat ik niet meer gespaard had meer cadeaus te kunnen geven. En schuldig dat ik al hun cadeaus had aangenomen. Misschien als ik er iets meer gewicht in had gegooid, dan had ik ze kunnen overhalen niet zoveel voor mij te kopen. En ik voelde mij zelfs schuldig, dat ik ook wel blij was met al hun aankopen. Want op de dag van vandaag heb ik wel iets aan van hen en kan ik trots laten zien dat mijn zus, moeder, broer, oom of tante dit voor mij gekocht hebben.
En beetje bij beetje begon ik mijn familie en Korea te missen, en dat werd meer en meer.
We probeerden elkaar te 'ontmoeten' op Facetime maar door het tijdsverschil (en het feit dat zij slecht met een computer overweg kunnen), mistten we elkaar wel eens. Dan zat de één, op de ander, te wachten voor niks met de volgende dag honderden excuses en daar opvolgende -ik-hou-zoveel-van-jou [many saranghae] berichtjes.

Geen Kerst in Korea

Ze wilden heel graag dat ik naar Korea kom met de kerstdagen met Mila, maar als alleenstaande moeder kan ik gewoon niet zomaar een paar duizend euro tevoorschijn toveren. Ik heb ze duidelijk gemaakt dat ik niet arm ben, maar ook zeker ook niet rijk. 
En als we mekaar wel eindelijk eens treffen op Facetime, dan heb je gewoon weinig te vertellen omdat we elkaars taal niet spreken noch verstaan. Dus als de verbinding een beetje slecht is, dan wordt het al snel heel onbegrijpelijk, want als je elkaar in het echt ziet, dan leidt je nog een beetje af wat men wil zeggen, maar zo via de computer is dat al een stuk lastiger. En dit maakt, dat er, ondanks dat we elkaar gevonden hebben, een gemist blijft om op die momenten bij elkaar te zijn wanneer het er toe doet.

Effecten van afstand en adoptie niet eenvoudig

Toch ben ik de UAI zo dankbaar dat ik ze gevonden heb, want achteraf blijkt mijn familie net zo nonchalant te zijn als ik in het onderhouden van contacten. We weten dat we van mekaar houden, en er is dus geen druk van beide kanten om constant berichtjes of foto's te moeten sturen. Bovendien zijn ze voor een Koreaanse familie heel erg open minded. Ook zijn ze vaak wat verstrooid, net als ik. Heb ik hetzelfde loopje als mijn moeder en weet nu, dat ik mijn passie voor breien van mijn vaders kant komt. En ik weet nu ook, dat ik als twee druppels water op mijn jongste zus lijk, dat het verhuizen naar een ander land in ons bloed zit (ik, van Korea naar NL, naar Frankrijk). Want mijn nichtje woont in Toronto, in Canada, en mijn drie zussen, hun echtgenoten en kinderen en mijn moeder in Australië (maar ze verblijven in een Koreaanse gemeenschap, en dat verklaart dat ze nog steeds geen Engels kunnen, ondanks dat ze in Australië wonen).
En het allerbelangrijkste is, dat ik weet dat ik enorm veel van mijn NL ouders houd én van mijn Koreaanse familie, en dat dit ook wederzijds is.
En zonder deze ontmoeting, zonder de hulp van de UAI, was dit me allemaal ontnomen. Los van het feit, dat het met veel geadopteerden ogenschijnlijk best goed gaat blijft de vraag, wie kent hun echt hun binnenkant?

Ik hoop dat mijn verhaal heeft bijgedragen om het UAI te kunnen steunen want het is echt heel belangrijk dat een organisatie als deze bestaat voor geadopteerden als ik. In zekere zin, levensreddend.  

Petra Eun Joo Vlijm

1 opmerking:

Marcelle M zei

Wat een mooi geschreven en eerlijk verhaal Petra. Compleet met alle herkenbare emoties, van een geadopteerde.